Ook zichzelf

Saar Koningsberger werd maar niet zwanger: haar verhaal

De hel van hormoonbehandelingen, dat bijzondere moment van de groeiecho of de grappigste zwangerschapscraving. Bekende mommy’s of moeders-in-spe aan het woord over hun 5 mooiste, heftigste, smerigste of liefste moederschapsherinneringen. Dit keer: actrice Saar Koningsberger, die in maart haar eerste kindje verwacht.

Bevallingsobsessie

‘In een vrouwenleven zijn er maar weinig momenten waarop je lijf het zo overneemt als tijdens een bevalling. Er maakt zich een instinctief oergevoel meester van je om je kindje eruit te krijgen. Dat vind ik zo’n toffe en magische gewaarwording dat ik al van jongs af aan geobsedeerd ben door bevallingen. Vroeger was het zelfs mijn droom om verloskundige te worden. Ik ben ook verslaafd aan het programma One Born Every Minute, waarin je in een uur tijd vijf bevallingen voorbij ziet komen. Je kunt wel nagaan hoeveel bevallingen ik na twaalf seizoenen met elk zo’n vijftien tot twintig afleveringen heb gezien, haha. Mijn eigen bevalling wil ik in het ziekenhuis en het liefst zo natuurlijk en rustig mogelijk, zonder pijnbestrijding. Ik wil ons kindje gewoon d’r gang laten gaan, eigenlijk, maar wie weet lig ik straks te krijsen: ‘Geef mij een ruggenprik, nú.’ We moeten maar zien hoe het uitpakt.’

Eisprong

‘Mijn moeder kreeg mij op haar 27e. Wij hebben zo’n leuke band dat ik altijd heb geroepen dat ik ook op mijn 27e kinderen wilde. Ik had er nooit over nagedacht dat dit geen optie zou zijn, omdat ik niet zwanger zou worden. In het begin maakte ik me ook niet meteen zorgen, want je hoort altijd dat het even duurt voordat je menstruatie op gang komt nadat je bent gestopt met de pil. Ik dacht: die hormonen moeten er eerst uit. Maar ook na een tijdje gebeurde er niks: ik had geen cyclus, geen menstruatie, niks. Omdat ik toch al bij de gynaecoloog was vanwege een onrustige PAP-waarde, heb ik gevraagd: ‘Wil je even kijken, want ik heb het idee dat het niet werkt zoals het hoort te werken.’ Daarna werd ik doorgestuurd naar een fertiliteitsarts, die het zo uitlegde: ‘Je hebt een biologische klok die op zich werkt, maar hij hangt scheef en tikt daardoor niet.’ Er gebeurden wel dingen in mijn lijf, maar niet genoeg om een cyclus en een eisprong te genereren en er was dus ook geen kans op een zwangerschap.’

Teleurstelling

‘Het is pijnlijk als je hoort dat het aan jou ligt dat jullie geen kindje kunnen krijgen: oké, ik ben de reden dat het niet lukt. Veel vrouwen schamen zich ervoor en zeggen er daarom niets over tegen hun omgeving, maar ik heb het nooit gevoeld als falen. Sterker nog: ik ben er juist heel open over geweest; eerst dat het niet lukte en ik tabletjes kreeg, toen spuiten, daarna een ander soort spuiten, vervolgens hormooninjecties en progesteron tabletten. Erover praten was voor mij een manier om ermee te dealen, anders had ik het niet getrokken. Ik ben nooit echt gebroken, maar uiteindelijk was het wel een traject van 2,5 jaar waarin we teleurstelling op teleurstelling kregen. Er zijn heel veel momenten geweest dat ik er doorheen zat en op het moment dat ik eindelijk toch zwanger was, durfde ik dat heel lang niet echt te geloven. Ik had me zo gewapend tegen teleurstellingen dat mijn emoties een beetje waren afgevlakt. Het is pas sinds kort dat ik écht blij durf te zijn.’

Groeiecho

‘In het begin van m’n zwangerschap moest ik extra progesteron blijven gebruiken, zodat het eitje zich goed kon innestelen en het geen vroege miskraam zou worden. In die tijd kreeg ik extra echo’s om te monitoren of alles goed ging. Toen rond de achtste week bleek dat ze lekker bleef zitten, stopte ik op advies van mijn arts met de progesteron. Dat was voor mij een heel bijzonder moment, omdat ik na 2,5 jaar gewoon ‘normaal’ was. Ik mocht naar de verloskundige, kreeg dezelfde behandeling als iedereen. Het enige jammere was dat ik geen extra echo’s meer kreeg, want echo’s zijn het allerleukste wat er is. Ik voel haar natuurlijk al de hele dag in mijn buik, maar het is zo bijzonder om haar ook echt eventjes te kunnen zien. De apparatuur van tegenwoordig is zo goed; dat is niet normaal. Je ziet elk detail: hoe ze haar mondje opent of een slokje neemt. Ze blijkt ook graag met haar handen en voeten voor d’r gezicht te zitten; het is een heel lenig kindje, haha. Elke echo is voor mij een feestje.’

Zwangerschapskwalen

‘Het klinkt misschien niet geloofwaardig, maar ik heb vanaf het begin bijna nergens last van gehad. Natuurlijk voel je je in het eerste trimester iets vermoeider, maar niet op de manier die vriendinnen hadden: zij konden om 20 uur ’s avonds al niet meer, terwijl ik rond 23 uur ’s avonds ging slapen en dan om 7 uur ’s ochtends uitgerust opstond. Ik ben ook nauwelijks misselijk geweest, waardoor ik wel bang ben dat er nog een naar kwaaltje komt of dat mijn bevalling hels wordt. Aan de andere kant zeggen mijn vriendinnen: ‘Jouw traject om zwanger te worden heeft 2,5 jaar geduurd, ze is gewoon lief voor je omdat het zo lang duurde.’ Nu ik in mijn derde trimester ben, merk ik ook wel dat mijn buik me wat meer in de weg gaat zitten. Ze is best druk, een soort kleine ninja in mijn buik die ’s nachts een soort karate doet, waardoor ik niet echt slaap. Als ik al een kwaaltje moet benoemen, dan is dat het.’

Ontmoet: SuperSaar!

Saar heeft sinds deze maand een eigen YouTube-kanaal: SuperSaar. Elke maandag tot en met vrijdag plaatst ze een nieuwe video, waarin ze haar kijkers op een grappige, eerlijke en relativerende manier meeneemt in het avontuur dat draait om zwanger zijn, mama worden en – straks – mama zijn.

Bekijk hieronder vast een paar hilarische vlogs van SuperSaar.

Babyspullen kopen met mijn moeder

Cravings naar bizar voedsel