Zwanger Ook papa's zijn alles

Ook papa’s zijn alles

Ons blog heet ‘Mama is alles’, maar wat als een kindje geen mama heeft maar twee papa’s? Dan zijn de papa’s natuurlijk de hele wereld voor de kleine. Joey en Frits zijn de papa’s van Sara. Zij namen contact met ons op om hun reis naar het vaderschap te delen. Lees je mee?

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
“Geen mooi verhaal over elkaar tegen het lijf lopen in de winkel. Wij hebben elkaar ontmoet via het internet, waarbij we een connectie hadden door dezelfde hobby: naar de bios gaan. Uiteindelijk klikte het zo goed en werden we verliefd.”

Hoe lang zijn jullie nu samen?
“We zijn nu 5 jaar bij elkaar, maar het voelt veel langer doordat we samen al veel hebben meegemaakt. Leuke en minder leuke dingen, maar we zijn nog elke dag gelukkig samen, hihi.”

Hadden jullie al lang een kinderwens?
Joey:  “Ik heb altijd al de wens gehad om samen met iemand een gezinnetje te stichten en samen een kind op te voeden. Ik werk graag met kinderen, zo heb ik twee jaar de PABO gedaan en geef ik al 10 jaar lang, elk weekend, leiding aan jongens en meisjes van 5 tot 7 jaar op de scouting. Het is heerlijk om met al die energieke kindjes op pad te gaan.”
Frits: “Vroeger vertelde ik mijn moeder altijd dat ik later dierenarts en bloemist zou worden met een huis met grindpad en dat ik een jongen zou hebben die naar voetbal ging en een meisje die naar de hockey fietst. Mijn vrouw en ik zouden ze dan in de deuropening gedag zwaaien. Dit plaatje zag ik vaak in mijn dromen voorbij komen. Toen ik er rond mijn 19e achter kwam dat ik op jongens viel, vond ik de gedachte om nooit een kindje te kunnen krijgen dan ook heel erg. De wens om vader te zijn is echter nooit verdwenen en zelfs in de loop der tijd alleen maar sterker geworden. Ik ontmoette Joey en kwam tot het besef dat wij ook gewoon papa kunnen worden. Er is liefde en we kunnen liefhebben, dat zou het belangrijkste moeten zijn toch? Wij besloten er daarom vol voor te gaan!”

Welk traject hebben jullie doorlopen? En hoe is dit gegaan?
“In het traject naar ouderschap was het voor ons belangrijk dat het voor beiden goed voelde. Het is als mannenstel lastiger om aan een kinderwens te voldoen. Dit zien wij niet als oneerlijk, maar het is wel pijnlijk. We wisten dat het proces lang kon duren, daarom besloten we 3 jaar geleden om alvast te oriënteren naar de mogelijkheden.

Adoptie was voor de hand liggend, maar we overwogen ook co-ouderschap, pleegzorg en draagmoederschap. Co-ouderschap viel al gauw af. We hadden de wens dat als er een kindje kwam, we er 24/7 voor wilden zorgen.

We hadden ons aangemeld voor een adoptieprocedure, maar er bleken voor mannenstellen weinig mogelijkheden te zijn. We konden kiezen voor Afrika, Portugal en de VS, omdat het hier voor mannenstellen toegankelijker is. In andere landen konden we ook adopteren, maar mochten we alleen kiezen voor een kindje met een handicap. Het is niet erg als je een kindje met een handicap krijgt en die zal zeker niet minder welkom zijn, maar we wilden hier niet bewust voor kiezen. Tijdens de procedure kwamen we erachter dat deze route nog jaren zou kunnen duren.

We besloten om ook dieper op draagmoederschap in te gaan, omdat we toch wel een grote wens hadden voor een kindje waarin we iets van onszelf kunnen herkennen. Waarmee we een genetische band hebben. Het is een lastig traject vol onzekerheden en juridische kwesties. In dit traject ben je afhankelijk van een of zelfs twee vrouwen. Het vraagt erg veel van een vrouw om draagmoeder te zijn, zowel emotioneel als lichamelijk en een sterk thuisfront dat haar steunt is belangrijk.

Wij werden lid van een Facebookpagina voor wensouders en hielden een blog bij met ons verhaal en onze wens. We hoopten een vrouw te ontmoeten die draagmoeder voor ons kindje wilde zijn. Na al een aantal teleurstellingen kwam er iemand op ons pad die een kindje wilde dragen, maar niet met genetisch materiaal van haarzelf. Ook was er iemand die haar eicellen wilde doneren en juist niet wilde dragen. Wij kwamen met het idee om deze vrouwen te koppelen. Na maanden onderzoek en contact te hebben gehad met artsen, klinieken, psychologen, ervaringsdeskundigen, gemeentes en de kinderbescherming leek dit een mogelijkheid te zijn. Echter verdween de vrouw die aangeboden had het kindje te dragen. We begrijpen heel goed dat het een lastige keuze is voor iemand, vooral wanneer de uitvoering van het plan dichterbij komt. Voor ons wel weer een tegenslag. We waren terug bij af.

Onverwachts kwam er uit vriendschappelijke kring het aanbod om te helpen. Na wat goede gesprekken bleek dit echter geen goed idee. Op een gegeven moment ontmoetten we via een Facebookpagina voor eiceldonatie Kimberley uit België. Ze had ons verhaal gelezen en stond open voor een eiceldonatie. Na een ontzettend leuke ontmoeting in Gent was er direct een magische klik. Samen met haar en haar man, die volledig achter haar stond, besproken we hun voorkeuren voor de aanpak. Dit was een fijn, verhelderend gesprek. In de volgende ontmoeting bespraken we het traject. In Cyprus konden de eicellen gedoneerd en in bevruchte staat ingevroren worden. We zouden daar dan op een later moment met een draagmoeder de embryo’s kunnen halen. De man van Kimberley twijfelde echter over het plan om naar Cyprus te gaan hiervoor. Hij merkte op dat hij nog liever had dat Kimberley zelf de draagmoeder zou zijn, zodat we zeker wisten dat het kindje veilig kon groeien zonder een medisch circus. Kimberley had niet verwacht dat haar man dit goed zou vinden, maar had hier zelf al eerder over nagedacht en zo werd besloten dat ze de draagmoeder zou worden.

We gingen met elkaar het pad uitstippelen en alles werd open en eerlijk besproken. We legden alles vast in een gezamenlijke intentie overeenkomst. Dat klinkt wat koud, maar is meer bedoeld als plan zonder roze bril. Na het inwinnen van juridisch advies in zowel Nederland als België waren we er klaar voor. Met ovulatie testen reisden we op de juiste dagen na ons werk af naar België. Op een gegeven moment, tijdens een etentje bij een pizzeria werd er door Kimberley en haar man een doos op tafel gezet. Onder een slabbetje, broekje, babygel en -shampoo toverden we een zwangerschapstest uit de doos. Met 2 streepjes! Dat betekent toch zwanger? We wisten niet waar we het zoeken moesten en waren totaal overdonderd. Een intense knuffel volgde. Kimberly was zwanger van ons kindje, hoe bijzonder!”

Twee papa's met draagmoeder

Hoe is het om vader te zijn?
“Vader zijn is een eer, een verantwoording en eigenlijk ook doodeng. Het gekke is dat die mix van gevoelens zorgt voor iets magisch. Het doet je beseffen hoe bijzonder de wereld eigenlijk is. Zo’n klein teer poppetje wordt een volwassen mens met alles erop en eraan. Gek toch?”

Hoe is Sara als baby?
“Sara is een prachtig, lief meisje van zes en een halve maand. Uiteraard zeggen we dat, maar het is ook echt zo! Zoals men vaak zegt en wij ook zelf ervaren is ze erg tevreden. Ze eet en drinkt goed. Ze slaapt lekker, kan goed lachen en groeit ontzettend snel. Sinds haar 2e maand heeft ze al twee tandjes. Inmiddels begint ze te ontdekken hoe haar knietjes onder haar buik kunnen.”

Wat wil je Sara graag meegeven?
“Wij zijn geen traditioneel gezin, maar we hebben lief. Elkaar en anderen. Dat is wat we willen meegeven. Gelukkig zijn met wat je hebt, genieten van de mooie en kleine dingen. En dat ze maar een sterke en zelfstandige vrouw mag worden, maar niet te snel!”

Hoe combineren jullie werk/carrière met je gezinsleven?
“We zijn bezige bijen die graag werken, maar ons gezin komt wel echt op de eerste plek. We kozen er allebei voor om 3 maanden verlof op te nemen toen Sara geboren werd. We hadden het gevoel 9 maanden achter te lopen en geloven erg in die eerste hechting. Door deze periode hebben we echt het gevoel gekregen een gezin te zijn.”

Welk compliment zouden jullie elkaar willen geven? Waarin verschillen jullie van elkaar (qua opvoeden)?
Joey: “Ik vind Frits een ontzettend lieve, gekke papa, die ontzettend veel uitzoekt en aangaat. Ook word ik erg blij als ik zie hoe hij met Sara is.”
Frits: “Ik vind dat Joey ontzettend geduldig is. Dit geeft Sara veel rust als het mij even niet lukt. Eigenlijk vullen we elkaar best goed aan.”

Hebben jullie nog tips voor het ouderschap?
“In de periode waar Sara erg veel buikkrampen had werden we onzeker als ouder. Belangrijk is dan om met elkaar in gesprek te blijven. Herinner elkaar eraan dat het een fase is, dat er ook weer betere periodes komen. Blijf zeggen dat je van elkaar houdt en maak tijd voor elkaar. Je hebt 4 relaties in een gezin, die met jezelf, je partner, je kind en je gezin. Geef al deze relaties aandacht.”

Zijn jullie ergens tegenaan gelopen waarvan je graag vooraf die informatie had gekregen?
“Wij hadden ons veel ingelezen voordat Sara kwam, maar krampjes waren totaal onbekend voor ons. Wat een machteloos spektakel is dat. Hier hadden we graag van te voren over gehoord en tips  gekregen hoe je er het beste mee kan omgaan.”

Hebben jullie gebruik kunnen maken van de nieuwe ouderschapsregeling? En zo ja, wat vinden jullie hiervan?
“Nee, helaas niet. Sara werd in mei geboren en de regeling ging in juli in. Deze ontwikkeling is super, want daar waar het imago van de vrouw de afgelopen jaren verschoven is van huisvrouw naar powervrouw met karakter, idealen en werk, is de man als het gaat om vaderschap over het algemeen wat achter gebleven. De nieuwe regeling maakt het voor een vader mogelijk om meer bij zijn kind te kunnen zijn in een ontzettend belangrijke periode.”

Benieuwd naar de ervaringen van Joey en Frits voor en tijdens het ouderschap? Lees dan verder op hun blog.