Tovenaar

“Ik wil mezelf op de wc opsluiten” Mindful mama week

In deze rubriek test Eline Cordie, moeder van één, elke keer een andere veelbelovende techniek die dagelijkse moederschap een eitje maakt. Zou het? Dit keer: mindfulness

Ik val maar meteen met de deur in huis: ik krijg acute jeuk van de woordcombinatie ‘mindful’ en ‘mama’. Moeders móeten al zoveel: we proberen gezin, carrière, huishouden en vriendschappen in één dag te proppen, storten ons aan het eind van de dag uitgeteld op de bank en de volgende ochtend begint de hele riedel gewoon weer opnieuw. Waar moeten we in hemelsnaam de tijd vandaan halen om mindful te zijn?

Recent Brits onderzoek wijst uit dat vrouwen tussen de 25 en 54 jaar oud gemiddeld meer last hebben van stress dan mannen, een bevinding die denk ik geen enkele vrouw zal verbazen. Als ik naar mezelf en mijn vriendinnen met kinderen kijk zie ik inderdaad dat we ons stinkende best doen maar voor ons gevoel toch altijd tekortschieten. Zij het als moeder, zij het als werkneemster, zij het als partner, vriendin of dochter. We willen alles tegelijk en het dan ook graag perfect doen. Geen wonder dat we gestrest zijn en elke strohalm – lees: mindfulness – aangrijpen om maar een beetje rust in onze kop te krijgen.

Mamfullness

Als ik mindfulness intype op Bol.com levert dat 7.387 resultaten op. Een aantal gaan over ‘mamfulness’ – een term waar ik een beetje van in elkaar krimp, maar oké. Kort samengevat is mamfulness “een methode om te leren leven in het moment, waardoor je nog meer van het moederschap kunt genieten. Je leert dat het er bij het moederschap niet om gaat te streven naar perfectie of het altijd leuk te vinden. Mindfulness, compassie en dankbaarheid kunnen je helpen om zulke gedachten los te laten.”

Kijk, daar kan ik wat mee. Zelfs een cynicus als ik kan niet ontkennen dat ik graag een bewustere en minder gespannen moeder zou willen zijn. En een beetje meeleven met anderen zou mij ook niet misstaan.

Gewoon niks doen

Sinds ik moeder ben valt het mij op hoe moeilijk het soms is om in het moment te leven. Ik werk als freelancer, met het idee dat ik mijn eigen tijd in kan delen en dus een relaxtere, aandachtigere moeder kan zijn. Maar in de praktijk komt het erop neer dat ik regelmatig “even snel” mijn werkmail check terwijl ik achter de kinderwagen loop, of dat mijn gedachten de hele tijd afdwalen naar de rits deadlines.

Ook kan ik vaak tijdens wat saaiere momenten de magnetische kracht van social media niet weerstaan, iets waar ik mij onwijs schuldig over voel. Als we samen lunchen bijvoorbeeld. Ik ben veel sneller klaar met eten dan zij waardoor er een soort ‘dode tijd’ overblijft, tijd waarin ik soms niet weet hoe ik hem zou moeten vullen. Liedjes zingen? Gelukzalig in Pucks ogen staren?

‘Gewoon, niks doen’ is waarschijnlijk het goede antwoord maar dat is het hem juist: ik weet niet meer hoe ik mij moet vervelen. Elke seconde moet kennelijk gevuld worden met vermaak. Ik erger mij kapot aan mezelf en, belangrijker nog, ik wil het goede voorbeeld geven aan Puck. Als zij haar moeders gezicht straks alleen nog maar ziet in het licht van een smartphonescherm gaat ze vanzelf denken dat dat normaal is.

Het roer moet om

In het kader van mindfulness besluit ik om een week lang mijn telefoon alleen nog te gebruiken als het hoogstnoodzakelijk is. Om het mezelf makkelijker te maken laat ik mijn telefoon overdag zoveel mogelijk in de slaapkamer. Ik merk dat het tijdens de ochtenden heel goed gaat. Ik ben te druk met ontbijt maken, spelen, boekjes voorlezen, opruimen en boodschappen doen om naar mijn telefoon om te kijken. Puck is vrolijk en we hebben het supergezellig samen.

Halverwege de week

…slaat de sfeer om, Puck wil ineens overdag niet slapen en ook niet spelen. Ze wil alleen maar aan mij hangen. Ik doe mijn best om haar te vermaken maar nadat ik het 88ste boekje heb voorgelezen merk ik dat mijn energie op begin te raken. Ik heb zin om mij op te sluiten op de wc, met de deur op slot. Ik zou zo graag een paar minutengedachteloos naar domme plaatjes op Instagram kijken. Een moment voor mezelf.

“Ik heb zin om mij op te sluiten op de wc, met de deur op slot.”

Vervolgens voel ik mij ontzettend schuldig dat ik dit zelfs maar durf te denken. Zou ik niet elk moment van de dag met Puck door moeten willen brengen? Zou ik het niet altijd leuk moeten vinden? Doe ik het wel goed? Dan probeer ik mij te bedenken dat ik mijn uiterste best doe en dat dat maar genoeg moet zijn. Ik ben geen hysterische kleuterjuf/clown die altijd vrolijk is of haar elke seconde van de dag kan vermaken. Ik ben ook maar een mens.

Op de laatste dag

…wordt het mij bijna teveel. Als ze voor de zoveelste keer aan mijn kleren hangt adem ik tien keer diep in en uit. Ik probeer mij te bedenken: ik ben momenteel niet uitzinnig van geluk maar dit is hoe het is. Ik doe nog een poging om Puck naar bed te brengen. Gelukkig slaapt ze anderhalf uur. En in plaats van dat ik ga werken of mij op mijn eindeloze to-do list met huishoudelijke taken stort, kijk ik een aflevering van Keeping Up with the Kardashians en voel mijn IQ met de minuut dalen. Zalig. Ik pak mijn telefoon: ik heb uiteraard he-le-maal niks gemist op social media.

Mooi geweest

Als ze wakker wordt gaan we naar de speeltuin en laat ik mijn telefoon thuis. Ik duw haar op de schommel terwijl ze het uitgilt van de pret. Er schijnt een klein lentezonnetje en ik ben dankbaar dat ik hier ben, met haar. Na twintig minuten duwen krijg ik een lamme arm en stiekem vind ik het ook best saai. Maar misschien is dat oké. Het kan niet altijd feest zijn.

Over de auteur: Eline Cordie (32) woont in Amsterdam met Puck (1) en Sebas.

Mamfulness, probeer jij het uit?

Loading ... Loading ...