Ook zichzelf

‘Luizenmoeder’ Maaike Martens lijkt in niets op Ursula

Verborgen talenten, rammelende eierstokken en thuisdisco’s. Bekende mommy’s of moeders-in-spe aan het woord over hun 5 mooiste, heftigste of liefste moederschapsherinneringen. Dit keer: actrice Maaike Martens uit De Luizenmoeder, moeder van Pleun (5) en Jule (3).

Keukendisco

‘Als de kinderen op bed liggen, kun je natuurlijk nuttige dingen gaan doen. Maar je kan er ook voor kiezen om je op YouTube te verlekkeren aan fijne dansmoves en belachelijke verhaaltjes. Toen MTV nog bestond, was ik al verslaafd aan clips kijken. Voordat je uitging nog even een uur op de bank zitten met een wijntje en maar zien wat er voorbij kwam. Het komt er nu te weinig van, maar ik doe het zodra ik kan. Ik vind het ook leuk om thuis onze eigen videoclip te creëren. Als je moeder bent, ga je niet meer zo vaak stappen als eerst. Dat vind ik jammer, want ik ben dol op dansen. We hebben daarom een discobol in de keuken opgehangen die in tachtig standen kan knipperen. Lichten uit, keiharde muziek aan en met z’n vieren swingen in onze eigen disco. Dat vinden de kinderen gezellig, maar eigenlijk is het puur eigenbelang. Ik vind het zelf gewoon heel leuk.’

Luizenmoeder

‘Het is grappig hoe mensen op me reageren sinds ik de rol van de boze, altijd geërgerde Ursula in de serie De Luizenmoeder speel: ‘Ben jij het echt? Je kijkt zo vriendelijk!’ Ik ben het tegenovergestelde van Ursula, maar ik zie op het schoolplein genoeg vrouwen die op haar lijken. Toen ik op de lagere school zat, kwamen mijn ouders eens per jaar schminken en bemoeiden ze zich verder niet met wat er daar gebeurde. Tegenwoordig wordt er door ouders een soort overmanagement gedaan. Ze bemoeien zich met alles, ze maken zich overal druk om. Dat vind ik een beetje belachelijk. Ik herken me ook totaal niet in dit gedrag. Mijn werk gaat beter dan ooit sinds ik kinderen heb, waardoor ik zelf juist helemaal niet zo actief ben op school. Ik ben wel voornemens om dat ooit te gaan inhalen hoor. Dat is ook wat school met je doet. Je krijgt er een schuldgevoel van, haha.’

Kinderwens

‘Ik had geen rammelende eierstokken, zoals sommige vrouwen in mijn omgeving. Maar ik was wel nieuwsgierig naar het moederschap. Een paar vriendinnen kregen al wat eerder kinderen dan ik, waardoor ik van dichtbij meemaakte wat een extra dimensie dat aan je leven geeft. Van twee- wordt het driedimensionaal. Meteen vanaf het moment dat Pleun er was, besefte ik: het draait nu niet meer om mij. Dat vond ik heel lekker. Als dertiger ben je zo bezig met je huis, een goeie baan, er mooi uitzien. Als er een kind komt, is dat allemaal van later zorg. Vooral bij de eerste was ik vaak een beetje gestrest. Pleun was een pittige baby, ze huilde veel en ik was vreselijk bang om iets verkeerd te doen. Bij de tweede ging dat allemaal veel makkelijker en organischer. Achteraf denk ik: had ik maar het lef gehad om het bij de eerste ook zo te doen. Dan had ik wat meer genoten.’

Verborgen talent

‘Mijn oma en m’n moeder hebben altijd veel liedjes met mij gezongen. Elke dag kwam er wel iets voorbij uit het liedboek ‘Kun je nog zingen, zing dan mee’. Ik heb daardoor een enorme hoeveelheid liedjes in m’n kop zitten. Oude liedjes, nieuwe liedjes. Ze staan allemaal op mijn harde schijf. Voordat ik kinderen kreeg, deed ik daar nooit iets mee. Maar nu kan ik op commando een eindeloze afspeelplaat zijn. Zet mij ’s nachts naast een bed met een ziek kind en ik ga oude liedjes zingen. Ook handig: zingen als de kinderen elkaar in de auto in de haren vliegen, want dan gaan ze meezingen en is het opgelost. Mijn moeder gebruikt graag een Duitse uitspraak voor: ‘Böse Menschen haben keine Lieder.’ Ofwel: zing en je wordt vrolijk. Dat werkt echt. De kinderen en ik maken zelf ook vaak liedjes, waarin ik dan gelijk een boodschap verpak: ‘Kijk je uit, kijk je uit, bij het water en het verbranden van je huid.’ Levenslessen in de vorm van liedjes, prachtig toch?’

Poepluierproblemen

‘Ik zou het verschrikkelijk vinden om een hondendrol op te ruimen met een zakje. Maar bij mijn eigen kind heb ik er geen enkel probleem mee.’

Zoals mijn vader zegt als een van de kinderen in haar broek heeft gepoept: ‘Laat mij het maar doen, dat schept een band.’ Dat vind ik leuk. Ik denk ook echt dat degene die de poep opruimt verbinding creëert met degene die heeft gepoept. Wat ik wél echt vervelend vind, is het zeuren om niets. Met zo’n zeikstemmetje. Maar daar kan ik bij volwassen mensen ook niet tegen. Dan denk ik: doe normaal, leg dit op een gewone toon uit. Gaan de kinderen te lang door met zeuren, dan ontplof ik even en daarna is het weer klaar. Niet heel educatief verantwoord misschien, maar ik kan snel denken: nu hou je op. Anders had ik de Ursula-rol ook niet geloofwaardig kunnen spelen.’

Soms denk je: shit, ik heb net al je kleren aangetrokken, waarom moet je net nu gaan kakken?

In ‘t kort

Actrice en zangeres Maaike Martens (42) heeft de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie gegaan. Ze zong jarenlang het Spijkerlied in Spijkers met koppen, won de Musical Award voor beste vrouwelijke hoofdrol voor de rol van Máxima in Hema, de musical, is een van vaste acteurs van Het Klokhuis en speelde rollen in films en series als De Luizenmoeder, Verliefd op Cuba, SpangaS en de nieuwe politieserie DNA. Eerder dit jaar bracht ze ‘Vriendinnen’ uit, de tweede single van haar debuutalbum ‘Wie Blijft Hier’, waarmee ze op dit moment langs de Nederlandse theaters tourt. Maaike heeft een relatie met Bart (40), met wie ze twee dochters heeft: Pleun (5) en Jule (3).

Het is niet vanzelfsprekend dat werk na de komst van een baby beter gaat. Jezelf even kwijtraken na de bevalling is heel normaal. Zo deal je ermee. Lijkt dat zingen tegen je kinderen je wel wat straks, dan is zwangles misschien iets voor jou. Deze, en nog 5 andere zwangerschapscursussen op een rij.

Zingen lost alle problemen op. Werkt dat echt?

Loading ... Loading ...