Ook zichzelf

De Sjaak in de supermarkt

In de rubriek Blunderen gaan we op zoek naar de grappige, herkenbare en soms gênante verhalen van blunderende mama’s en ongeremde kinderzielen.

Een rood aangelopen hoofdje en gebalde vuistjes die ritmisch op de grond bonken. Loeihard gehuil en een zuchtende moeder of vader die het kind tot de orde probeert te roepen… We kennen allemaal het beeld van de hysterische peuter in de supermarkt.

Met het kind heb ik nooit zo te doen. Die komt er echt wel weer overheen. De ouders ernaast, díe vind ik sneu. Op een paar uur slaap en een voortdurende verkoudheid nog even naar de supermarkt aan het eind van een lange werkdag. Sta je dan met je terror peuter.

Zielig hoor

Als je zelf kinderen hebt, of vrienden met kinderen, weet je dat iedereen wel een kéér de sjaak is in de supermarkt. En neem je de desbetreffende vader of moeder over het algemeen niet zoveel kwalijk… Toch? Maar ik weet ook dat elke ouder op zo’n moment het liefst door de grond wil zakken en stiekem bang is voor wat ‘de mensen’ wel niet zullen denken: ‘Wat een slechte moeder/vader’ of ‘Wat een verwend kind’. En het ergste: ‘Wat zielig! Wordt dat kind soms thuis mishandeld?’

Des te lulliger het volgende verhaal, aangeleverd door vriend C.

Roze koeken

Er was eens… een drukke supermarkt, een vader met haast en een moe kind dat roze koeken wilde eten. Vader C trok dochter F zo snel als hij kon door de supermarkt. Het hielp niet dat dochter een mini boodschappenkarretje wilde duwen… een vertragende factor in een al zenuwslopend drukke Appie.

Dochter had bedacht dat ze best met koekjes kon dineren. Bij het groente- en fruitschap begon de ellende. ‘Paaaapppp, mag ik roze koeken?’ Vader C antwoorde verantwoord: ‘Nee lieverd, we gaan geen roze koeken kopen, we gaan zo eten.’ Bij het brood antwoorde hij – consistent, volgens het boekje – op dezelfde vraag: ‘Nee, we gaan zo eten.’ Bij de pasta was het antwoord gereduceerd tot ‘Geen roze koeken’ en aangekomen bij het wc papier bleef nog over ‘Nééhéé.’

De hele rij keek achterom..

Hoe kómt ze erbij!

Ze stonden bij de kassa toen F haar laatste troef tevoorschijn toverde. Heel hard riep ze: ‘Nee, papa niet slaan! Niet weer! Auw!’ terwijl ze de roze koeken nonchalant in haar wagentje liet vallen. C wist niet wat hem overkwám. De hele rij keek achterom. Eerst naar de tierende dochter en daarna beschuldigend. Naar hém. ‘Jezus’ dacht C, ‘denken die mensen nu echt..?’ Maar ook: ‘Hoe kómt ze erbij?’. Een bewaker kwam aanlopen. Een moeder pakte haar zoontje stevig vast. De boodschappenband kwam tot stilstand. ‘Gaat het, liefje?’ vroeg de bezorgde kassière aan de dochter. Waarop de dochter zó schrok van alle aandacht die haar woorden teweeg hadden gebracht dat ze pardoes met haar hoofd in papa’s jas verdween om daar niet meer uit te verdwijnen voor ze weer buiten stonden.

C rekende in alle commotie ook maar de roze koeken af en was ’s avonds voor de tv maar wat blij dat er wat te snaaien in huis was. F heeft er nooit meer om gevraagd. Geleerde lessen: zeuren werkt en eten thuis laten bezorgen is zo’n slecht idee nog niet.

Over de auteur: Marije van Zoest (32) woont in Amsterdam met Arco (37) en dochter Ravi (0).

Heb jij ook een blunder die je wilt delen? Laat het weten in de comments.